0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Çocuk hafızama kazınan bir başka isim ise, bugün Sn. Valimiz Yunus Sezer’in teşebbüsleri ile restore edilen Tarihi Selimiye Meydanındaki, Havlucular Hanının orta aksında bir kemer göz dükkânda kasaplık yapan Ruhi (Amca) Durmazer’di (Resim.8). Etimizi hep ondan alırdık. Alışveriş kadar sohbetin de kıymetli olduğu yıllardı.

O Kasap dükkanının hemen yanında ise geleceğin “Sosyete Manavı” olarak tanınacak Aydoğan Bilgen (Resim.9)

ağabeyimizin dükkânı vardı. Elbette o da bizim Edirne’deki aile manavımızdı. Aydoğan ağabeyi ilk tanıdığımda yedi yaşındaydım, kendisi ise on yedi yaşlarında genç bir delikanlıydı. Hatırladığım babama birçok kişinin yaptığı gibi “Komutanım” değil, “Ayhan Abi” diye hitap ederdi. Ne zaman babamla dükkanına uğrasak her çocuğa yaptığı gibi mutlaka bana da bir meyve ikram ederdi. Şimdi düşünüyorum da, o zaman ailemin bile bana zorla yediremeyeceği Muşmulayı severek ve isteyerek yedirmeyi başarmıştı. Şimdi anlıyorum bunun sebebi, tüm mesele yaşım küçük olmasına rağmen beni ciddiye alıp, değer veriyor olması ve ikramıyla bana kendimi önemli hissettirmesiydi. Çocuk kalbimde bıraktığı iz belki de bu yüzden hâlâ silinmedi.

Sene 1973. Babamın tayini gelmiş ve Edirne’den İstanbul’a doğru ayrılık zamanı gelmişti. Artık bizi beş yıl boyunca bağrına basan Edirne’mizden, o gölgesinde koşturduğumuz Selimiye’den ve edindiğimiz tüm komşulardan, dostlardan, arkadaşlarımızdan ayrılık zamanı başa çatmıştı. Komşularla veda esnası gözyaşlarımız sel oldu. Kız kardeşim ve ben gözyaşları ile ayrıldık bu yuva bildiğimiz Şehr-i Edirne’den. Ve bir daha da hiçbir ayrıldığımız şehir için gözyaşı dökmedik zaten. Hatta bu ayrılıkta benim isyanım o kadar büyük oldu ki, gittiğimiz koskoca İstanbul’da insanlar konuşurken, niye benim gibi Trakya şivesiyle konuşmuyorlar diye ben onları garipseyip kızıyordum. Çocukluk işte, “gözünü ilk açan ördek yavrusu “tabiri bu olsa gerek.

Gel zaman, git zaman Edirne hasretiyle geçen 41 yıl….

Gerçi arada 1992 ve 1993 yıllarında hem askerlik hem de çalıştığım TV kanalı vesilesi ile Edirne’ye iki görev ziyaretim oldu. Elbette ilk işim Nevin Öğretmenimi, Rüstem Amcayı, Ruhi Amca’yı ve Aydoğan Ağabeye koşup, onları bıraktığım yerde bulmak oldu. Sonrası pek tabii ki uzun uzun hasretlik sohbetleri. Tek üzüntüm, herkesle hatıra resmi çekilmişken, Aydoğan ağabeyimi ve Nevin öğretmenimi atlamış olmamdı. Kısmet…

Demiştim ya 41 yıl sonra sene 2014. İşlerimden ötürü Edirne’ye gelip gitmelerim başlamıştı. Gayet doğal olarak tekrar o güzel insanların ardına düştüm. Haliyle elbet öncelik İlkokul arkadaşlarımın. Gültaç (Özkaya)’nın yardımıyla peşpeşe kadîm kardeşlerimiz Aynur İşgören’e, Bülent Dağdeviren’e, Fatma Gülderen Kuruoğlu’na, Gülter Erbilgin’e, Levent Çelikelli’ye, Haluk Yalçındağ’a, ErhanŞengel’e, Meliha Yonca’ya, Muharrem Niş’e, Nuran Özerdoğan’a, Tuncer İnceler’e, Aydın Peköz’e, Sezer Eratik’e, Nazmi ve Arif’e eriştik. Aşağı yukarı ana ekip tamam. Bir araya geldiğimizde gördük ki, sadece kız kardeşlerimizin soyadları değişmiş ama hepimizde değişmeyen o ilkokul yıllarımızdaki saf ve temiz duygular, eksilmeyen çocuksu bir coşku. Bugün hala görüşür (Resim.9) ve haberleşiriz.

Peşine düştüğüm diğer isimlerden Rüstem amca ve Ruhi Amcamızın hakkın rahmetine kavuşmuş olduğunu büyük bir kederle ile öğrendim. Rüstem amcanın eşi Cimmiye abla da Edirne’ye gelip gittiğimin haberini almış, tam ziyaretine gidecekken onun da vefat haberini işitmem ise ayrı bir sızı oldu bende. Nevin öğretmenimden sağ olduğuna dair haberlerini alıyorum, fakat bir türlü cesaret edip arayarak yanına gitmeyi beceremedim. Ancak Aydoğan ağabeyimi Havlucular Hanında bıraktığım yerde değil, aynı çarşının Kıyık caddesine bakan köşesinde buldum. Tabelasında “Sosyete Manavı” yazan bu dükkâna, “acaba o mu?” diye hafızamda kalan siması ile çekine çekine girdim. Bir iki kelamdan sonra hasretle birbirimize sarıldık. Söz babamdan, eğitimden, Edirne’deki işlerimle devam etti gitti. Bu sefer atlamamak için dükkanında birlikte bir hatıra resmi çektirdik (Resim.BAŞLIK). Sonra bu resmi hep dükkanının başköşesinde görür oldum hep. Yine bize değer vererek bizi onurlandırmıştı. O tarihten üç yıl sonra Edirne’ye kesin yerleşmiştik. O zaman içinde yine bizim aile dostumuz ve yine bizim aile manavımızdı Aydoğan ağabeyimiz (Resim.10).

Yıllar sora yine bir araya gelmiştik. 2 sene önceye kadar o amansız rahatsızlık yakasına yapışana kadar defalarca dükkanında uzun uzun oturduk, kâh derin nasihatler aldık.  kâh en dertlerimizle dertleştik. Netice itibarı ile yaslandığım ulu bir çınar, tutunduğum dal oldu. Çoğu zaman oturduğum yerden gözlemlerdim soyadı ile müsemma olan o bilge insanı. Ölçü ve tartıdaki hassasiyeti ve cömertliği, insanlara müşteri olsun olmasın nezaketi, kibarlığı, soru soranı boş çevirmeyip gayet düzgün ve anlaşılır cevap verişleri, hele o Edirne’nin adeta yüksek şurasını andıran dükkân sohbet meclisleri. Hele ki seçim zamanı bütün parti başkan, aday ve ileri gelenlerinin mutlak uğrak yeriydi mekânı. Orası adeta Edirne’nin haber alma ve toplama merkezi idi. Edirne’de nerede yeni bir haber var, fazla uzağa gitmeye gerek yok, hemen o çok Sevdiği Selimiye Camisine tam cephe manzaralı dükkanında buluverirsiniz kendinizi. Edirne’nin geçmişi, aileleri, haberleri hep ondan sorulurdu. Ayaklı kütüphane, yaşayan son büyük çınarı idi Edirne’nin. Ne de olsa Edirne’nin bilge adamıydı AYDOĞAN BİLGEN ağabeyimiz. (Resim.11)

Yine tarih aylardan ve günlerden 30 Haziran 2026. Günlerden Salı ve saat 22.29. Evde sıcaktan balkonda oturduğumuz yerde eşimin telefonu çalıyor ve bir ucunda Müzeyyen abla… Telefonun sesiyle “eyvah” dedim ve o an göğsümün içinde çocukluğumdan kalan bir tel daha koptu sanki. İçimden o düşündüğüm şeyin olmaması için hızlı hızlı dua ettiğim saniyelerde acı haber gecikmedi. Evet iki senedir yoğun tedavi ve yoğun bakım üniteleri uğraş veren Aydoğan ağabeyimiz için Hakkın emri vaki olmuş, Hakkın rahmetine kavuşmuştu. Artık bizim için hükme ve hüküm sahibine teslimiyetten başka çaremiz yoktu. Kafam bulandı, sonra bir anda 41 yıl sonra 23.11.2014 tarihinde bir araya geldiğimizdeki ve her daim dükkanının baş köşesinde sergilediği ilk birlikte çekildiğimiz resim geldi gözümün önüne. (Resim.BAŞLIK) Şöyle bir düşündüm ve anladım 53 yıl önce neden ağlayarak Edirne’den ayrıldığımı? Meğer beni ve kardeşimi ağlatan ayrılık gözyaşları sadece ayrıldığımız bir mekân arılığı için değilmiş, Zamanında karşılık beklenmeksizin yaşanmış saf ve temiz komşuluk, dostluk ve arkadaşlıklardan yoksun kalmanın gözyaşları imiş. İşte o an gördüm resmin arkasındaki saklı gözyaşları gerçeğini, Şimdi kulaklarımda Aydoğan ağabeyimin güzel nasihatleri dilimin ucunda Rahmetli Cem Karaca’nın sözleri;

“Birgün belki hayattan
   Geçmişteki günlerden
   Bir teselli ararsın
   Bak o zaman resmime
   Gör akan o yaşları”

GÜLE GÜLE GÜZEL İNSAN,

ALLAH’IN RAHMETİ, ŞEVKATİ, MERHAMETİ SENİN TERAZİNDEKİ CÖMERTLİĞİN KADAR BOL VE GANİ, İNSANLARA VERDİĞİN DEĞER VE HİZMET KADAR BEREKETLİ OLSUN. MAKAMIN CENNETİN EN GÜZEL MAKAMI OLSUN. ALLAH SENİ KORKU VE TASALARDAN EBEDİYYEN UZAK KILSIN, SONSUZ RAHMETİNE DAİM YAKIN ETSİN