0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Şöyle arkaya yaslanıp bir anlığına durmaya ne dersiniz? Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte başlayan, her gün tekrarlanan o amansız koşuyu biraz yavaşlatalım. Telefonun hiç susmayan bildirimleri, ekranın köşesinde biriken e-postalar, “hemen bakılması gerekenler’’ ve günün bitmek bilmeyen o minik telaşları… Modern hayat, sırtımıza görünmez bir kırbaç vurup bizi sürekli koşturuyor. Bize hızı, her yere aynı anda yetişmeyi, hep bir şeyler üretmeyi kutsal bir görev gibi dayatıyor. Fakat gün bitip de başımızı yastığa koyduğumuzda, o amansız yorgunluğun arasından sızan tanıdık bir sızı kalıyor geriye: “Bugün o kadar çok şeyle uğraştım ama gerçekten bana ait, benim için değerli ne yaptım?”

Zamanın avuçlarımızdan bir kum tanesi gibi kayıp gittiği doğru, ancak asıl mesele zamanın azlığı değil, bizim nereye baktığımız. Büyük düşünürlerin de dediği gibi, çoğumuzun ihtiyacı olan şey daha hızlı çalışan bir saat değil, yönünü şaşırmayan bir pusuladır. Çünkü nereye gittiğini bilmeyen bir kaptan için, geminin ne kadar hızlı gittiğinin hiçbir hükmü yoktur. Bizler hayatın ritmini yakalamaya çalışırken, ne yazık ki acil olanın gürültüsüyle, önemli olanın sessizliğini birbirine karıştırıyoruz.

Anlık krizler, son dakika yetiştirilmesi gereken işler ya da başkalarının bizim hayatımıza boca ettiği acele istekler hep çok gürültülüdür. Tıpkı kapıyı yumruklayan sabırsız bir misafir gibi bağırırlar. Biz de o anki panikle kapıyı açar, onları içeri buyur ederiz. Oysa hayatımızı gerçekten inşa eden, ruhumuzu besleyen ve bizi geleceğe taşıyan o köklü, önemli işler hep çok sessizdir. Geleceğe dair kurulan o zarif hayaller, sağlığımız için atmamız gereken küçük bir adım, bir dostun gözünün içine bakarak geçirilecek iki saat ya da sadece kendimizi dinleyeceğimiz bir dinginlik anı… Onlar kapıyı yumruklamaz. Biz onlara bilerek, isteyerek bir yaşam alanı açmazsak, usulca köşelerine çekilir ve bir daha hiç gelmemek üzere eksilirler hayatımızdan.

Önemli işlere hayatımızda yer açmak, sadece bir takvim yönetimi ya da yapılacaklar listesi tutma becerisi değildir. Bu, insanın kendi hayatının öznesi olma cesaretidir. Etraftan yükselen binbir çeşit cazip ya da baskıcı sese karşı, kendi iç sesine ve değerlerine sadık kalarak nezaketle ama kararlılıkla “hayır” diyebilme sanatıdır. Dünyanın bütün aciliyetlerini bir kenara bırakıp, sadece “bana gerçekten ne değer katıyor?” sorusunun peşinden gitmektir.

Bugün kendimize şu zarif soruyu sorma vakti: Hayatımızı saatin acımasız tik-taklarına göre mi tüketiyoruz, yoksa pusulamızın gösterdiği o derin, anlamlı Kuzey’e doğru mu yol alıyoruz? Unutmayalım; hayat her rüzgara yelken açacak kadar uzun değil, ama kendi hikayemizi en güzel renklerle boyayacak kadar bize aittir.