News
News
Kumdan kale yapan çocuğun, şarkı söyleyen gencin ve öpüşen çiftin bile ceza riskiyle karşılaşabildiği sahillerde tatil artık eskisi kadar özgür değil.
Bir zamanlar özgürlüğün sembolü olan sahiller, bazı ülkelerde kurallar ve cezalarla dolu açık hava yönetmeliklerine dönüşüyor.
Yanlış yere havlu sermek, yanlış yerde şarkı söylemek ya da yanlış yerde top oynamak… Tatilciler artık güneş kadar kurallara da dikkat etmek zorunda.
Bazı sahillerde çocukların kumdan kalesi, bazı sahillerde gençlerin hoparlörü, bazı sahillerde ise çiftlerin öpücüğü sorun olabiliyor.
Dünyanın birçok ülkesinde plaj yasakları her geçen yıl artıyor. Tatilciler ise bazen kendilerini turistten çok denetim altındaki bir vatandaş gibi hissediyor.
Eskiden tatil denince insanın aklına ne gelirdi?
Deniz. Güneş. Kum. Biraz da huzur.
Şimdi ise bavula mayo koymadan önce hukuk danışmanı tutmak gerekecek gibi görünüyor.
Çünkü dünyanın birçok ülkesinde sahile gitmek artık yalnızca tatil yapmak anlamına gelmiyor.
Aynı zamanda kuralları ezberlemek anlamına da geliyor.
Yanlış yere havlu sermek.
Yanlış yerde şarkı söylemek.
Yanlış yerde öpüşmek.
Yanlış yerde kumdan kale yapmak.
Yanlış yerde top oynamak.
Ve hatta yanlış yerde dondurma yemek bile cebinizi yakabiliyor.
Derlediğim kuralları okuyunca aklıma şu soru geliyor: Acaba biz tatile mi gidiyoruz, yoksa açık hava sınavına mı?
Çocukluğumuzun en masum eğlencelerinden biri kumdan kale yapmaktı.
Meğer bazı ülkeler buna da farklı gözle bakıyormuş.
İspanya’nın bazı bölgelerinde büyük kum yapıları yapmak ve plaj alanını işgal etmek para cezasına yol açabiliyor.
Yetkililer bunun temizlik ekiplerinin işini zorlaştırdığını söylüyor.
Yani torununuzla birlikte kale yaparken bir anda belediye görevlisiyle karşılaşabilirsiniz.
İtalya’nın bazı sahillerinde sabahın erken saatlerinde gelip havlu bırakıp yer kapatmak yasak.
Belediyeler bunu “sahili özel mülk gibi kullanmak” olarak değerlendiriyor.
Düşünün.
Sabah saat altıda kalkıp yer kapatıyorsunuz.
Öğleden sonra geldiğinizde ise sizi güneş değil, ceza karşılıyor.
İtalya’nın bazı bölgelerinde yaşlılar için ayrılmış şemsiye alanları bulunuyor.
Belirli yaşın altındaysanız gidip oturamıyorsunuz.
Yani plajlarda bile artık emeklilik kontenjanı oluşmuş durumda.
Fransa’da, Portekiz’de ve bazı Akdeniz bölgelerinde yüksek sesle müzik dinlemek ciddi para cezalarına neden olabiliyor.
Eskiden sahilde piknik yapan ailelerin yanında mutlaka bir radyo olurdu.
Şimdi ise hoparlörünüzün sesi biraz yükselirse tatil bütçeniz küçülebiliyor.
Bazı bölgelerde cezaların yüzlerce euroya ulaştığı belirtiliyor.
Portekiz’in bazı sahillerinde belirlenen alanların dışında top oynamak da yasak.
Çocukların neşeyle oynadığı bir plaj voleybolu ya da futbol maçı, bazı bölgelerde para cezasıyla sonuçlanabiliyor.
Bir zamanlar plajlar çocuk sesleriyle dolardı.
Şimdi bazı yerlerde düdük sesleri daha baskın hâle geliyor.
Florida’da bazı sahil bölgelerinde yüksek sesle şarkı söylemek veya çevreyi rahatsız edecek davranışlarda bulunmak yasak.
İnsan ister istemez düşünüyor: Bir gün “Mutlu yıllar sana” şarkısını söylemek için bile belediyeden izin almak gerekir mi?
İşin en ilginç taraflarından biri de bu.
Dubai’de kamuya açık alanlarda öpüşmek hoş karşılanmıyor.
Bazı durumlarda para cezası veya hukuki işlem gündeme gelebiliyor.
Yani Akdeniz kıyısında romantik bir fotoğraf normal karşılanırken, başka bir ülkede aynı davranış sorun yaratabiliyor.
Japonya’da bazı plaj ve yüzme tesislerinde dövmeli kişilere yönelik sınırlamalar hâlâ uygulanabiliyor.
Bu uygulamalar geçmişten gelen kültürel hassasiyetlere dayanıyor.
Ancak Batılı turistlerin bir kısmı bu kuralları duyunca şaşkınlığını gizleyemiyor.
Bütün bunları okuyunca insanın aklına şu soru geliyor:
Sahile gelen kişi turist mi?
Yoksa potansiyel suçlu mu?
Çünkü dünyanın bazı bölgelerinde kurallar o kadar ayrıntılı hâle gelmiş ki, insanın tatil yaparken sürekli etrafına bakası geliyor.
Acaba burada yürümek serbest mi?
Burada oturabilir miyim?
Burada fotoğraf çekebilir miyim?
Burada gülebilir miyim?
Birazdan bunun için de yönetmelik çıkar mı?
Belki de bu nedenle Türkiye’yi ziyaret eden yabancı turistlerin önemli bir bölümü, sahillerimizdeki rahat atmosferden özellikle söz ediyor. Elbette kurallar var. Ancak kuralların amacı çoğu zaman tatili zorlaştırmak değil, güvenliği ve temizliği sağlamak.
Şimdi gelelim bizi ilgilendiren bölüme.
Türkiye’nin binlerce kilometrelik sahil şeridi var.
Antalya.
Muğla.
İzmir.
Aydın.
Mersin.
Adana.
Hatay.
Karadeniz kıyıları.
Ege kıyıları.
Her yıl milyonlarca turist ağırlıyoruz.
Şükür ki henüz kimse kumdan kale yapan çocukların peşine düşmüyor.
Kimse sahilde türkü söyleyen ailelere ceza kesmiyor.
Kimse yanlış yere havlu serdi diye turist kovalamıyor.
Elbette düzen gerekir.
Elbette çevre korunmalıdır.
Elbette kamu düzeni sağlanmalıdır.
Ama bazen dünyanın bazı bölgelerindeki uygulamalara bakınca insan şu sonuca varıyor:
Kurallar insanı korumak için vardır.
İnsanı kuralların esiri yapmak için değil.
Anlaşılan o ki günümüz dünyasında tatil rezervasyonu yaparken artık yalnızca otelin yıldız sayısına bakmak yetmiyor.
Bir de sahilde neyin yasak olup olmadığına bakmak gerekiyor.
Çünkü bazı ülkelerde güneş bedava olabilir.
Ama bir öpücük, bir şarkı ya da bir kumdan kale oldukça pahalıya mal olabiliyor.
Bu yüzden valizinize güneş kremi ve mayonun yanına biraz da yerel kurallar rehberi koymanızda fayda var.
GÜNDEM
22 Haziran 2026GÜNDEM
22 Haziran 2026GÜNDEM
22 Haziran 2026GÜNDEM
22 Haziran 2026GÜNDEM
22 Haziran 2026GÜNDEM
22 Haziran 2026GÜNDEM
22 Haziran 2026Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.
