SÖYLEMLER VE EYLEMLER

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Her ne kadar uzakta olsam da yerel basından Edirne’de olup bitenlerden haberdar olabiliyorum. Mesela ayağı çukura giren kişi belediyeden şikayetçi olmuş. Yine de şükretmeli. Çünkü çukura düşüp hayatını da kaybedebilirdi. Sanayi Sitesi’nin yollarını görmüyor mu Başkan? Belediye başkanları maalesef CHP mitinglerinde boy gösterip genel başkanın gözüne girmeyi tercih ettiklerinden belde sakinlerinin canhıraş feryatlarını duymuyorlar. Edirne’mizde ve ilçelerinde otopark sorununu çözen belediye var mı mesela? DSİ Emekli Bölge Müdür Yardımcısı Hüseyin Erkin soruyor mesela;” Edirne Belediyesi’nin su analiz raporu sitesinde neden yok?”

****

Edirne böyle de Uzunköprü farklı mı? Hep doğalgaz çalışmalarına sığınılıyor ama borular döşendikten sonra da aylarca yol tamiratlarının yapılmadığı da bir gerçek. Atatürk mahallesi sakinlerine durumu bir sorarsanız konu daha iyi anlaşılır. Halbuki belediyelerin öncelikli görevi alt yapı olmalıdır. Ana arterler bile sürücüleri bıktırıyor sayın başkanlar!

***

Uzunköprü’de Atatürk Organize Sanayi Bölgesinin temeli atıldı nihayet. Uzun yıllardan beri sürüp giden tartışmalardan sonra bu noktaya gelinmesi sevindirici. Hiç kimse Sivil Toplum Örgütlerinin ve Kavacık Köylülerinin sert muhalefetini karalamaya kalkmasın. Onlar verimli toprakların heba edilmesinin ve köy sınırına yaslanan bir sanayinin doğru olmadığını haykırmışlardı. Bugün seçilen yer daha önceden öngörülüp uzlaşmayla yola çıkılsaydı bugüne kadar bırakın temel atma törenini, çatılar kapanmış, bacalar tütüyor olacaktı. Ama maalesef bizde her güzel adım, siyasetin ve siyasetçilerin politik rant hesaplarıyla patikalarda çamura saplanıyor.

Temel atma törenleri siyasi partilerin şovlarına dönüşüyor. İktidar veya muhalefet partileri sanki paralar halkın cebinden çıkmıyormuş gibi yatırımları kendilerine mal edip törenleri birbirlerini suçlama seanslarına dönüştürüyor. Halbuki vergiler toplanırken hiç kimsenin yakasındaki parti rozetine bakılmıyor. Kim yaparsa yapsın, protokolda eşitlik olsa, her siyasi temsilciye konuşma ve bu mutluluğu paylaşma fırsatı verilse toplum kucaklaşması daha kolay sağlanabilir diye düşünüyorum.

Bu dediğim dün zordu ama bugün imkansız gibi görünüyor. Çünkü Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi, muhalefeti yok sayan bir iktidar anlayışını ileri demokrasi gibi sunmaya ve kabul ettirmeye çalışmaktadır. Devletin Valisi, Kaymakamı, Savcısı, Hakimi, Polisi, Öğretmeni kendisini iktidar partisinin bir üyesi gibi görürse tarafsızlık yemininin bir anlamı olabilir mi? Siz CHP’li belediye başkanlarına reva görülen uygulamaları adil yargılama olarak kabul edebilir misiniz?

“Bir ülkede adalet yoksa, kanunlar sadece güçlünün sopasıdır.” diyor Maurice Duverger. Cumhurbaşkanı aynı zamanda bir partinin genel başkanı ise, istese bile bu konumuyla tüm partilere eşit davranabilir mi? İktidar değiştiğinde yeni iktidar devr-i sabık yaratırsa ne diyeceksiniz?

Neyse OSB’de atılan temeller çoğalır da iş bulamayıp başka diyarlara akan göç tersine döner inşallah. İlçemizin bu hayırlı teşebbüsüne önderlik eden, katkı koyan her kuruma ve onların yöneticilerine teşekkür etmemiz sorumluluğumuzun ve Uzunköprü sevdamızın gereğidir.

****

Yine yerel basında bir haber dikkatimi çekti geçen hafta. Tarihi Enez Kalesi restorasyonuna yatırım programında 1000 tl, yazıyla bin lira ödenek ayrılmış. Şaka gibi. Bu ne anlama geliyor belli. Demek ki Saros Körfezi’nin incisi olabilecek bu ilçeye iktidarın yaptığı üvey evlat muamelesidir. Zaten Belediyenin de yaptığı önemli bir çalışma olmadığı gibi, sahildeki konutlardan bunca vergi toplamasına rağmen oraya da bir çivi çaktığı yok! Yazık oluyor güzelim ilçeye. Belediye Başkanı Sahil Dernek üyelerinin raporlarına ve önerilerine ilgi gösterse inanın güzel şeyler başarılabilir hem sahilde, hem de ilçe merkezinde.

***

Uzunköprü İlçe Milli Eğitim Müdürü bir açıklama yaparak ilçede artık mescidi olmayan okul kalmadığını açıklamış. Ne desem yanlış anlaşılacak biliyorum ama yine de sormak isterim: Sayın Müdürüm, elini vicdanına koyarak cevap vereceksin, eğitim kurumlarımızın tek ve en acil ihtiyacı bu mudur? Bu çalışmanız bir anket sonucu mu gerçekleştirilmiştir? Uzunköprü’de okullarımızda kaç öğrencimiz eğitim görmekte ve kaç öğrencimizin mescid talebi bulunmaktadır?

Acaba kaç çocuğumuz okula aç geliyor, cebine harçlık konulamadığı için kaç çocuğumuz kantini uzaktan seyredip evine aç dönüyor? Devlet tüm kademelerde öğrencilerimize bir öğün ücretsiz yemek vermeyi de ihtiyaç olarak kabul etmekte ve gereğini yapmakta mıdır?

 Okullarımızın temizliği ve hijyen koşullarının sağlıklı olabilmesi için yeterli personel sağlanabilmiş midir? Öğretmen açığı giderilmiş, sözleşmeli öğretmenlerin mağduriyeti önlenmiş midir?

Mesele mescid değildir. Müslüman için yeryüzünün her yeri mesciddir. Uygun bir alan, boş bir oda varsa orası mescid için kullanılabilir. Talep bence bazı öğretmenlerden gelmiştir ve haklarıdır. Ama bunun basın açıklamasıyla duyurulması talep kadar masum değildir. Öğretmenlerin manevi ihtiyaçları için bu kadar duyarlı olan Bakanlığın, aynı hassasiyeti öğretmenlerin maddi talepleri için de göstermesi genel arzumuzdur.

Biz eğitim başarısında Avrupa ülkelerinden çok gerilerdeyiz. PISA sonuçları ortadadır. Eğitimde sık sık yaşanan sistem değişiklikleri çocukları da, velileri de canından bezdirmiştir. Mescid meselesini çözdüğümüze göre acilen okullarımızın teknik donanımlarını arttırmaya yönelmeli, mesleki eğitimi canlandırmalı, başarı odaklı bir eğitimin planlarını yapmalıyız.

GÜNDEMDEKİ  KONULAR…

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

İBB Davası’nda etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanan bir isim daha ifadesini geri çekmiş. Tutukluların bazıları ne ile suçlandığını bile bilmiyor. Cumhurbaşkanı adayı olan İmamoğlu ve bazı sanıklar kaçma ve delil karartma şüphesi ile 1 yıldan beri tutuklu. Oysa itirafçılar dışarıda. Bence Ekrem İmamoğlu da itirafçı olmalı, adaylığını erken açıkladığını itiraf edip etkin pişmanlıktan yararlanmalı. ÇIKINCA ADAYLIĞINI YENİLEMELİ. Olası erken veya baskın seçim için hazırlıklı olunmalı.

*************

Akaryakıt fiyatları cep yakıyor. Zam üstüne zam. Utanmadan bir de GÜNCELLEME diyorlar. Motorinin fiyatı 80 lirayı da geçti. Bugün LPG yarın benzin zamlanır kesin. Bu, 1kg biberin 200, 1kg domatesin 250 lira olması demek. Aslında  cebimizdeki üç kuruşun ikiye inmesi, TÜİK’in hormonlu istatistiklerine rağmen vatandaşın alım gücünün  düşmesi, halkın biraz daha fakirleşmesi demek. Eskiden sipahilere  atlara binileceği zaman “AT BİN!” emri verilirdi. Komutları da güncellememiz gerekiyor artık. Ne demeliyiz: “BENZ-İN!”,“MOTOR-İN!” Otomobillerin garajlara kapatılacağı günler yaklaşıyor. Tamam biz kontağı kapatıp toplu ulaşıma binelim de çiftçi köylü motordan inince halimiz yaman olmaz mı?

**************

Bir zamanlar Avrupa’nın futbol efsanelerini yetiştiren İtalya Dünya Kupası Avrupa Elemeleri’nde Bosna Hersek takımına penaltı atışları sonunda yenilerek elendi . Üzülmelerine gerek yok. İtalyan Teknik Direktörümüz Vincenzo Montello Türk Milli Takımı ile ABD’de düzenlenecek Dünya Kupası’nda İtalya’nın da sesi olacaktır. Sanırım bizim çocukların başarısı tribünlerdeki İtalyan futbol tutkunlarını da mest edecektir. Tebrikleri fazlasıyla haketti bizim çocuklar.

**************

Edirne Gazeteciler Derneği’nde  kongreyi Gökhan Tuzladan ‘ın listesi kazandı. Yazılarımın yayınlandığı hem Yenigün hem de Yeni Adalet Gazetesi’nden isimlerin kazanan listede yer alması beni ayrıca sevindirdi. Rahmetli Mehmet Karagöz’ün bir grup gazeteci ile 1987 yılında kurduğu dernek ilk atılımlarını Bülent Ayan’ın başkanlık döneminde gerçekleştirdi. Onun döneminde derneğin basın dallarında düzenlediği yarışmaların ikisine ben de yazılarımla katılmıştım.İpsala İlçe Milli Eğitim Müdürü iken İpsala Yeni Gazete ile Makale , Uzunköprü Adalet Gazetesi ile Araştırma dalında ödüle layık görülmüştüm.Vali Koru Engin’in elinden plaketlerimizi alırken mutluydum.Çünkü ödül alanların içinde ortaokul Türkçe öğretmenim Mehmet Özgürel,Kepirtepe mezunu ilkokul öğretmeni Osman Aktüre, Futbol Hakemi ve spor yazarı Recep Söyler de vardı.Hepsi rahmetli oldu. Bu Genel Kurul haberi bana o müstesna günü hatırlattı ve duygulandırdı.

2003’te Adnan Karakaya ile Derya Sarılarlı yarışmış,Sarılarlı 1 oy farkla başkan seçilmişti. Uzun yıllar bu görevi başarıyla sürdüren Derya Sarılarlı arkadaşımız da her türlü teşekkürü haketmiştir diye düşünüyorum. Bu iddialı yarışta bayrağı devralan Gökhan kardeşimi tebrik ediyor, dur durak bilmeden,heyecanla ve müthiş bir tutku ile bağlandığı gazeteciliğe dernekteki başarılarını da ekleyeceğini düşünüyorum.

****************

Uzunköprü Küçük Sanayi Sitesi Kooperatifi’nde bir dönem kapandı. Sanayi Sitemizin kuruluşundan itibaren başkanlık yapan ,yaptıkları veya yapamadıklarıyla hep gündemde olan ,üstelik CHP’li siyasetçi kimliğine rağmen 36 yıl koltuğu kaptırmayan Hasan Yılmaz bu nedenle Uzunköprü’de efsane olmuş bir başkandır. Daha da önemlisi bildiğim kadarıyla Uzunköprü’nün seçilmiş tek “AHİ” sidir. Bu ünvan her faniye nasip olmaz. Bu düşünceyle Kooperatifin onu “Onursal Başkan”  ünvanıyla ödüllendirmesi de bir emekli için vefa nişanesi ve manevi bir dopingdir.

Keşke Hasan Bey genel kurulda iki adaya da eşit mesafede dursa ve tarafsız olsaydı da kendi sözleriyle kendini tartışılır konuma düşürmeseydi. Basına verdiği demeçte, “Benim desteklediğim aday en az %80 oy alır ve kazanır demiş,Yalçın Çevik’i desteklediğini açıklamıştı.

İki aday da bence çok değerliydi ve sonuç %80 oranıyla değil, neredeyse burun farkıyla belirlenmiş. Açık, şeffaf ve demokratik bir kurul, çok dostane ve olgunlukla gerçekleşmiş, partiler dahil, birçok kurum kongreleri için örnek oluşturacak bir kucaklaşma ile bitmiştir. Kaybeden yoktur. Sanayi Sitemiz ve Uzunköprü’müz kazanmıştır. Ben iki adayda da Uzunköprü için dayanışma  ve hizmet ruhunun çok canlı olduğunu görüyorum.

 Bülent Akın’a; “Galip sayılır bu durumda mağlup.” sözünü hatırlatıp geçmiş olsun derken, seçimin galibi yeni başkan Yalçın Çevik kardeşimi de tebrik ediyor, yeni dönemde üstün başarılar diliyorum.

BAYRAM  VESİLESİYLE / EDİRNE VE UZUNKÖPRÜ

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Ramazan ayında birçok vakıf veya dernek, sohbet, seminer, konferans, musıki gibi kültürel faaliyetlere ara veriyor. İstanbul, sayısız dernek ve vakıf kurumlarıyla dini, siyasi veya kültürel alanlarda müdavimlerine süreli programlarla güzel ve faydalı hizmetler sunuyor. Birçok medeniyete beşiklik yapan bu şehir, üniversiteleri ve değerli öğretim üyeleriyle zaten bir kültür kenti. Her gün ve günün her saatinde kadim kentin en ücra köşesinde bir muhabbet iklimi ve bir dost gurubu ile karşılaşmanız mümkün.

Ramazan oruç ayı olduğu için, özellikle selatin camilerinde (padişahların yaptırdığı camiler) yatsı namazından önce vaaz ve ikindi namazı öncesinde mukabele programları düzenlenmektedir. Yine bu ayda, inanç turizmi diye nitelendirilen ve Selimiye Camii başta olmak üzere Edirne’ye düzenlenen turları, cami ziyaretlerini not etmem gerekiyor. Ramazan ayı yaz aylarına denk geldiği zamanlarda Selimiye’nin bahçesinde çimenlerin üzerinde yapılan iftarlar, o muhteşem mabette kılınan teravihler aziz hatıralarımız olarak gönüllerde yaşamaya devam ederler. Yapılan çevre düzenlemesi ile bu tarihi yapı akşam ezanıyla birlikte yanan ışıkları ve mahyasıyla maverada başka yolculuklara kanatlanacak gibi durmakta, dokunaklı ezanları Meriç’in ufuklarında dalgalanmaktadır.

Böyle bir yazının içinde olumsuz bir şeyler yazmayayım diyorum ama cadde ve sokakların bakımsızlığı, imar planlarındaki özensizlik dolayısıyla gelmiş geçmiş belediye başkanlarının ihmallerini de dile getirmekten kendimi alamıyorum. Avrupa’ya açılan kapımız, eski payitahtımız, Balkanlara bile hizmet sunan Trakya Üniversitemiz ve binlerce öğrencimiz için Edirne’ye partiler üstü bakmamız ve bu kente daha modern bir vizyon kazandırmamız gerekiyor. Siyasetçiler kayıkçı kavgalarını bırakıp bu şehri yıldız kent haline getirme heyecanı ile yaşamalıdırlar.

Türkolojiden sınıf arkadaşlarım Beyazıt’taki iftar buluşmasında bu baharda Uzunköprü’ye gider miyiz dediler. Ne yapacaksınız Uzunköprü’de dedim. Dört yıldır bitirilemeyen restorasyon nedeniyle kapatılmış Köprü’yü, verilen sözlere rağmen hala simsiyah zehir akan Ergene’yi, tarla yollarından berbat cadde ve sokakları, kadük olmuş ama yenilenmeyen imar planlarına mahkum, ekonomisi can çekişen bir ilçeyi, bakımsız ve bekçisiz bahçesi ve toz toprak içindeki Gazi Turhan Bey Mescidi’ni mi görmeye geleceksiniz diyebildim arkadaşlarıma.

Bayram vesilesiyle Uzunköprü’deydim. Neyse ki Osmanlı ecdadımızın Trakya’da kurduğu ilk şehir olan Uzunköprü’de II.Murad’ın yaptırdığı caminin üç yıl süren restorasyonu tamamlanıp Ramazan ayının başında ibadete açılmış. Çevre düzenlemesiyle beraber daha güzel olmuş. Sanıyorum ramazana yetiştirebilmek için biraz acele edilmiş. Yetkililerin bu eksikleri tamamlayacağını düşünüyorum. Keşke zamanında Belediye Meclisi’ndeki oylamada eşitlik olmasa, Belediye Başkanı da aleyhte oy kullanmasaydı da camiyi kapatan binalar istimlak edilip cami esaretten kurtulsa idi. Dedim ya her belediyeye mutlaka bir peyzaj mimarı, bir çevre mühendisi şarttır. Biz camiyi hapsettiğimiz yetmiyormuş gibi, define avcıları eliyle Gazi Turhan’ın mezarını ve mabedini talan etmiş, tarihi köprünün on adet gözünü de yok etmiş tarih cahili bir toplumuz. 

Kent müzesi gerekliydi. Tekel Binası elden geçirilerek orası müze yapıldı. Çok da iyi oldu. Çünkü Kent müzeleri o şehrin hafızasıdır, tarihidir, mazisidir, folklorudur, kültürüdür. Ama o binanın yetersiz olduğunu belediye başkanları görmüyor mu? Acilen yeni ve çok daha büyük bir bina düşünülmelidir. Annemin 90 yıllık ayak pedallı dikiş makinesi en çok oraya yakışırdı. Keşke Mediatör marka transistörlü radyomuzu da hurdaya ayırıp atmasam, böyle bir müzeye verseydim. Kim bilir kimlerin elinde hangi müstesna antika eşyalar vardır. Altınyazı Kalesi’nde veya başka kazılarda çıkan her taş çok değerli kabul edilmelidir.

Mazhar Müfit Kansu Parkı, Cumhuriyet Meydanı, Pazar yeri ve Ergene Oteli’ni kapsayan alan için yeni bir proje geliştirilmelidir.

1427 tarihinde fethedilen şehrimizin 600.kuruluş yıldönümü etkinlikleri şimdiden planlanmaya başlanmalı, 2027’de 600.Yıl Anıtı düşünülmeli, II. Murad’ın daha estetik bir heykeli hazırlanmalıdır.

Çok çok daha önemli bir konuyu not ederek bitirmek istiyorum. Bir şehrin ne kadar medeni, ne kadar kültürlü, ne kadar iyi yönetildiğinin en önemli göstergelerinden biri umumi tuvaletlerdir. Pasajlardaki, lokantalardaki lavabolardır. Bu konuda ne kadar utanılacak bir durumda olduğumuzu herkes biliyor. İnsanımız buraları ilkelce ve hoyratça kullansa bile biz özenle buraları pırıl pırıl hale getirmekten usanmamalıyız. Zabıtanın bu alanları sık sık kontrol etmesi ve düzeltilene kadar görevini titizlikle yapması gerekmektedir.

Bütün bunlardan sonra Uzunköprü’ye gelecek her turist bizim gönüllü tanıtımcımız olacak, biz de onları ağırlamaktan sonsuz haz duyacağız.

ORUÇ BİR RUH ŞÖLENİDİR

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Samanyolu’nda Ziyafet isimli kitabında öyle diyor Sezai Karakoç: “Oruç bir ruh şölenidir.”  Şair ve düşünce adamı Karakoç birkaç kelime ile tefekkürün derinliklerine davet ediyor bizi. Gerçekten de öyle değil midir bu oruç ayı? Ona erişebilmek ve onu vahyin duruluğunda hissedebilmek, yaşayabilmek onu, ne büyük bir Tanrı lütfudur inananlar için.

Allah’ın yarattığı her varlık gibi “zaman” da mübarektir. Kendi varlığımızın bir gölgeden ibaret olduğunu, yansıma ve yankının bile sadece O’ndan bir tecelli olduğunu idrak çağıdır ramazan. Yani o kavramanın, Yunus’un ifadesiyle “canlar canını bulmanın” şifrelerini barındırır içinde ramazan. Benlikten kurtulmanın, Dost vaslına erişmenin eyyamıdır oruçlu günler.

“Eskiye rağbet olsa bit pazarına nur yağardı.” diye bir atasözü geldi birden aklıma. Nerden baktığınıza göre farklı anlamlara yelken açabilirsiniz bu sözle birlikte. Eski veya yeni, içeriği itibarıyla değerlendirilirse daha sağlıklı sonuçlarla tanıştırabilir bizi. Eski eski olduğu için kötü, yeni yeni olduğu için iyi değildir. Öyle olsaydı yıllanmış şarap peşinde olmazdı ayş erbabı. Eskimeyen dostlar vardır mesela. Yıllar daha da olgunlaştırır dostlar arasındaki sevgiyi. Hatıralar canlandıkça hayalde birer birer, bir buhurdan gibi tüter mazideki yaşanmışlıklar.

Her ramazan ayı, her sahur ve oturduğum her iftar sofrası da beni eski ramazanlara götürür. Çocukluğumun ramazanlarından başlayarak bugünlere kadar yaşadığım manevi havayı içime bir kere, bir kere daha çekesim gelir. Burada nedenleri üzerinde durmak istemiyorum ama günümüzde o eski tadı ve neşeyi bulamadığımı itiraf etmeliyim.

Duvarları kerpiçten küçük bir muhacir evinde, o tatlı uykudan fırlayıp gözlerimi ovalayarak oturduğum yer sofrasında, yemekten kalkana kadar gözümün bir tanesini açmaya muvaffak olamazdım. Orucu günde bir iki defa beslediğim günlerdi ama sahurda beni uyandırmaları için annemi defalarca uyarırdım. O da kırmazdı beni. Aslında buna bile gerek yoktu. Çünkü sokağın sessizliğini bozan davulcu sanki bizim pencerenin dibinde çalıyor gibiydi. Çocuklar değil sağır sultan bile uyanırdı o gürültüye. Davula inen her tokmak koroya başka köpek ulumasının katılması demekti. Sofrada annem, babam ve kız kardeşim olurdu. Annem ve babam sabah namazı için beklerken biz çoktan uyumuş olurduk.

İftar saatlerinde zaman donardı adeta. Dakikalar geçmez, açlıktan  kıvranmaya başlardık. Bu sefer şehrin yüksekçe bir tepesinde kurulmuş olan ramazan topunun patlama sesini duymak için dikkat kesilirdik. Top patlayınca babamın duası ile oruçlar açılır, çala kaşık yeme faslı başlardı.

Ramazan topu ile ilgili bir de unutamadığım bir serencamı da aktarmalıyım. Sanırım ilkokul son sınıftaydım. Son dersten sonra eve gitmemiş, öteki sınıf ile okulun bahçesinde maça kalmıştık. Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştık. Her akşam patlama sesini duyduğum ramazan topunu yakından görelim dedik arkadaşlarla. Okul ile bizim evin arasında, bugünkü Kaymakam lojmanının üst tarafındaydı ramazan topu. Hatta mahalle gençlerinin çok çekişmeli futbol maçları yaptıkları boş bir alandı oraları.

Gittiğimizde görevli asker topun namlusuna çaputları sıkıştırıyordu. Vakit gelmişti. Görevli, kulaklarınızı parmaklarınızla kapatın, patlarken ağzınız da açık olsun diye bizi uyardı. Kulak zarı zarar görmesin diyeymiş bu. Dediğini yapar yapmaz top büyük bir gürültüyle patladı. Çaputlar etrafa saçılırken çevreye barut kokusu yayıldı. Arkadaşlarım alkışlarla bağrışırken benim parmaklarım hala kulaklarımda ve ağzım açık, ezan okur gibi kalakalmıştım. Çünkü elinde bir çalı sopasıyla babamın bize doğru geldiğini görmüş, donakalmıştım. Ezan saatinden önce evde olmak bir kuraldı. Öteki taraftan korkarak eve doğru koşmaya başlamış, babamdan önce eve gelmiştim. Ramazan hürmetine olsa gerek  sadece kulağımın çekilmesiyle kurtulmuştum.

O yıllarda camilerde ramazan vaizi olurdu. Cemaat denemek için gelen her hocayı kürsüde dinler, hangisini beğenirse ona davet gönderirdi. Mahallede boş bir ev lojman gibi bu hocaya tahsis edilir, her iftarda bir mahalle sakini hocayı sofrasına misafir eder, gece de sahur yemeğini kaldığı eve götürürdü. Sakaryalı Behiç Hoca da bir akşam bizim misafirimiz olmuştu. Ben üniversiteye başladığımda Behiç Hoca ile birkaç kere mektuplaşmış, bugün de devam eden bir dostluğun temellerini atmıştık. Behiç Hoca her kandil gecesinde yıllarca babam, annem  ve sofrasına oturduğu Atatürk Mahallesi cemaatini hatimleriyle, dualarıyla nasiplendirmeye devam etmektedir. Yıllar sonra eşiyle birlikte Uzunköprü’deki evimizde misafirim olmuş, babamın mezarını ziyaret edip dualar okumuştu.

Ramazan güzelliklerle, hikmetlerle dolu bir zaman dilimidir. Sahur sabır, iftar şükürdür. Şüphesiz oruç sadece aç kalmadan ibaret değildir. Teravihiyle, ilahileriyle, fitresi, zekatıyla, paylaşılan sofralarla bir bereket ve muhabbet çağıdır ramazan. Kur’an’ımızın hediye edildiği bir mukaddes takvimdir. Bayram ise apayrı bir mutluluk şölenidir.

Efendim, ramazan ayına veda ederken, içimizdeki huzurun, soframızdaki bereketin ve dualarımızın bayramla taçlanmasını dilerim.

DOMUZLAR DİKTATORYASI  /  EMPERYALİST HAYDUTLAR

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Hayvan Çiftliği, George Orwell’in, Stalinist Sovyetler Birliği’ni ve komünizmin yolsuzlaşmasını hicveden alegorik içerikli romanıdır. Devrim sonrası totaliter yönetimlerin tehlikelerine ve gücün nasıl yozlaşabileceğine dair güçlü bir eleştiri içeren bu roman, özgürlük amaçlı bir devrimin nasıl tek adamlığa evrilebileceğini gözler önüne serer. George Orwell’in alegorisi, bugün özgürlüğün saldırıya uğradığı her durum ve yerde güncelliğini koruyor.

Kapitalist Donalt Trump’ın küresel zorbalığını, ABD’nin emperyalist haydutluğunu veya Siyonist Netanyahu’nun Filistin ve Gazze katliamlarını, Çin’in Doğu Türkistan’da soydaşlarıma çektirdiklerini de bu içerik perspektifinden değerlendirmemiz gerekir. Siz bunlara halkının özgürlüklerini kısıtlayan Molla rejimini de, iktidarını  sürdürebilmek için hukuk dışı uygulamalara başvuran herhangi bir devlet başkanını da ekleyebilirsiniz. Gücü eline geçirenin, en gelişmiş silahlara ve dijital teknolojilere sahip olanın, ne yaparsa yapsın hep haklı olduğu bir dünyanın mahkumları haline geldik. Siz Mehdi’yi bekleye durun, İblis her yerde düzenini inşa ediyor.

Sosyoloji bilimi ile ilgilenen her aydının,  klasik demokrasi tanımlarının artık sadece bir fanteziden ibaret olduğunu tartışmaya başladıklarını düşünüyorum. Batı medeniyeti kendi değerleriyle yeniden hesaplaşma mecburiyetini hissetmelidir. Demokrasi, keşke filozofların algoritmalarıyla hep erdemli gelişse ve hukuk adamlarının sistemleştirdiği insan onuruna en uygun yönetim biçimi olarak gezegenimizin huzur ve barışına katkı sağlasaydı. Ne yazık ki, Hümanizm maskesi  yırtılınca ortaya çıkan, dişlerinden mazlumların kanı süzülen çağdaş tagutların karanlık ve iğrenç yüzleridir.

Barış ne efsunlu bir kelime. Ama ebedi barış tarihte de hiç olmadı ki! Semavi dinlerin insanlığın ilk atası olarak bildirdiği Hz.Adem,  Peygamber olmasına rağmen çocukları Habil ile Kabil’in kavgasını önleyememiş, Kabil kardeşini katletmişti. Koskocaman bir dünyada neyi paylaşamamışlardı? İnsan nasıl doyumsuz bir varlık veya nefs ne dizginlenemez bir puttur! İnsanın doğasında zıtlıklar birlikte yaratılmış. İyi ile kötü, doğru ile yanlış, gece ile gündüz, kavga ve barış, sevgi ve nefret…

C.Orvell’in işaret ettiği gibi, gücü eline geçiren “daha büyük, en büyük, tek büyük” olmak isterken, insanlar da maalesef hep güçlüden yana olmayı yeğliyorlar. Kim bilir belki onun sağlayacağı imkanlardan yararlanmak veya ayakta kalabilmek için kendilerini buna mecbur hissediyorlar. Bir kötünün yedi mahalleye zararı dokunduğu bilinirken, iyiliği ve iyileri seçmek üstün bir ahlakı, zorlu bir sınavı gerektiriyor şüphesiz. O nedenle, güçlü haksız bile olsa zulmüne ortak bulmakta zorlanmıyor. Çünkü etik değerlerden nasipsiz olanlar, çıkarları için fırıldak gibidirler, güç merkezi değiştikçe onlar da o tarafa dönerler. Köpeklerin görevi insafsız avcıya hizmet etmektir.

Şu mübarek günlerde bile katliamlarına devam ediyor Siyonist şeytanlar. ABD ve İsrail’in orantısız güçle devam eden saldırganlığının hiçbir haklı gerekçesi olamaz. Deli danalar, kırmızı görmüş boğalar gibi akıllarına koydukları her ülkeye saldırıyorlar. Ne hak ne hukuk gözetiyorlar. Merhametsiz, vicdansız, ahlaksız ve acımasız şekilde mazlumların kanını dökmeye devam ediyorlar.

Yalnız Venezuella’da, Filistin, Irak ve Suriye’de yaptıkları hesaplar tutsa da İran bu haydutların planlarını paramparça etmiştir. İran 2500 yıllık kadim bir devlettir.  Pehlevi hanedanına kadar bu toprakların sahibi Türklerdi. İran ne kadar dayanabilir, ekonomik ve askeri  gücü hangi büyüklüktedir bilemem. Ama bildiğim bir şey var ise; ezanların ve şehadetlerin ayağa kaldırdığı, birleştirdiği İran halkı Evangelist Hristiyan ve Siyonist ittifakının kabusu olmaya devam edecektir. 200 çocuğun çığlıkları ve hedef yapılan hastanelerden yükselen feryatlar arzı da arşı da titretmeye yeter, Hakk bir gün tecelli eder diye umut ediyorum.

Şimdi İngiltere, Fransa ve Almanya da ABD’ye yardım için savaş gemilerini yola çıkardılar. Bu bile Batı ittifakı için işlerin iyi gitmediğinin bir göstergesidir. İran üstelik yapayalnız. Müslüman Arap dünyası bile İsrail’in yanında. Yüz sene önce Atatürk ve Kuva-yı Milliye öncülüğünde böyle bir canavar sürüsüne karşı canımızı dişimize takarak savaşmış, kazanmıştık. Anadolu’da gerçekleştirdiğimiz TÜRK MUCİZESİ tüm mazlum milletleri cesaretlendiren canlı bir örnektir. İran inşallah böyle bir sınava hazırlıklıdır.

Devletlerin yönetimleri, komşularımızın yanlış siyasi tercihleri ayrı bir tartışma konusudur. Biz kendi iktidarımızın yanlışlarına da sessiz kalmayız. Ama halklar masumdur, mazlumdur. O nedenle misyonumuz; zalimin zulmüne karşı, mazlumun, hakkın ve adaletin yanında olmaktır. Parolamız: ”YURTTA BARIŞ, CİHANDA BARIŞ” tır. Allah komşumuzun yardımcısı olsun. Zalimlere lanet yağsın!