OKUMASANIZ DA OLUR

Niye böyle başladım ki? Hem yazıyorum, hem de okumasanız da olur diyorum. Bu giriş elbette bir usanmışlığın, tükenmişliğin, bir çaresizliğin dışa vurumu. Yani yazıyoruz da ne değişiyor peki? Hiç! Peki  toplumu kendi düşüncelerimiz ve idelerimiz doğrultusunda güdülemek midir yazarın görevi?

Aslında bir şeyler değişsin diye yazmak da okuru koşullandırmak gibi geliyor bana. Kendi düşüncesini dayatan bir yazarın okuruna saygısı yoktur diye düşünürüm. Uzun süre tahammül edemem o tür kitap sayfalarına. Sabrımı zorlayıp okumak için dirensem de sonunda harcadığım zamana acırım. Fransız şair ve denemeci Paul Valéry; “Sanat eserinde fikir, meyvenin içindeki besleyici gıda gibi erimiş olmalıdır.” Der.

Klasik tartışmayı bilir herkes; sanat sanat için mi, sanat toplum için mi olmalıdır? İki tarafın da güçlü savunucuları olmuş edebiyat dünyasında. Mesela Divan Edebiyatı şairleri genellikle sosyal konulara pek değinmemişler, kelimelerin arka odalarına girerek, mana hazinelerine nüfuz ederek hünerli söz söylemeyi, yaldızlı üslubu erişilmez kılmayı marifet saymışlardır.

 Bâkî’nin “Bu devr içinde benüm pâdişeh-i mülk-i suhen” mısraı, şairin “ söz mülkünün hükümdarı “olduğunu vurguladığı bir dizedir. Nef’İ ve Şeyh Galib’in de benzer övünme mısraları vardır. Onlarda ideolojik bir dikte veya sosyal bir eleştiri söz konusu değildir. Şair özgün bir söyleyişle kendini ifade etmekte, koca bir imparatorluğun meydan okuyan bir sanatçısı olarak kelimelere sihirli dokunuşlar yapmaktadır.

 17.YY da Avrupa’da başlayan siyasi ve sosyal dönüşümler edebi akımların doğmasına yol açmış, dolayısıyla sanat ve fikir adamları siyasi ve sosyal konulara eserlerinde yer vermeye başlamışlardır. Bu dalga bizde de toplumcu edebiyatın doğmasına yol açmıştır. O tartışma o gün bugün devam etmektedir.

Edebiyat toplumun aynasıdır. Yazar elbette toplumdan azade, bir uzlet köşesinde kendi içine doğru da keşiflere yelken açabilir, ama düşünce adamlarının toplumsal sorumlulukları da vardır. “Güzel gören güzel düşünür” demiş atalarımız. Sanat adamları gördükleri bu güzellikleri toplumla da paylaşmayı, bu konularda örnek olmayı bir görev saymalıdırlar. İşte asıl zorluk burada karşımıza çıkmaktadır. Yani sanatçı bunu nasıl yapmalıdır?

 Sanatçı elbette fikir akımlarından etkilenir. Ama sanatçı bir ideolog değildir. İdeolojilerin toplumu sürüklediği tehlikeler karşısında elbette sessiz kalmamalı, ama bir düşüncenin militanı da olmamalıdır. Çalışmalarında insanlığa ulaştırmak istediği bir takım mesajlara da yer verecektir mutlaka. Ama o eseriyle, daha da önemlisi yaşam tarzıyla, dürüstlüğü ve ahlakıyla topluma örnek olmalıdr. Lev Tolstoy; ” Gerçek ahlak, dıştan dayatılan kurallarda değil, vicdanın derin sessizliğinde filizlenir.” der.

Yazmak, insanlığın en soylu eylemidir bence. Yazmak, sesli düşünmenin en somut belgesidir. Öyle kabul ettiğimiz zaman, yazarın okurla bir problemi de kalmaz. Yazmak öznel bir var olma direncidir de aslında. Herkes her yazılanı kabul etmek zorunda değildir. Zaten yazarın da böyle bir dayatması olamaz.

Şimdi bu durumda, bu denemenin veya diğer yazıların içine serpiştirilen siyasi ve sosyal eleştirileri de bu hoşgörü çerçevesinde değerlendirmeyi beklemek yazarın en temel hakkıdır. Örneklemek gerekirse  ahlak konusunda şöyle devam edebilirim. Mesela, Milli İradenin temsilcileri diye seçip gönderdiklerimiz, senelerce bakıp beslediklerimizde bile ahlak kalmadıysa siz hangi modelin peşine takılıp adalet ve kalkınma masalları ile avunabilirsiniz. TBMM’ye Gazi Meclis diyoruz. Oylamada mevcut olmayan milletvekilleri adına nasıl oy kullanılabiliyor?! Ben yazarken utanıyorum, bunlarda hiç mi utanma duygusu kalmamış diye soruyor insanlar. Bu kadar haksız ve hukuksuz uygulamalara Meclis Başkanının azarlamasına rağmen yine nasıl teşebbüs edilebiliyor?

 Mesela, ortada Anayasa varken, onun değiştirilmesi teklif bile edilemeyecek maddelerine yemin edenler emperyalizmin Truva atı olmaya nasıl teşebbüs edebilir, terör örgütü pkk’nın elebaşına nasıl siyasi bir statü hazırlığı yapılabilir! Cumhuriyet döneminin kazanımları birer birer kemirilirken Milli İradenin derin uykusu nasıl normal karşılanabilir! Bu sorular, yazarın okura dayatması değil, tam tersine milli öfke ve yazarın vicdan isyanıdır.

Herkes kendi cemaatine gömülmüş, kendi kliğinde mutlu. Hırsız bendense ne dava kalıyor ortada, ne Allah korkusu, ne Peygamber sözü. Adam veya kadın, milletvekili veya belediye başkanı, seçmenlerine ihanet edip baba ocağı dediği partiye geçince vicdan azabı duymuyor, utanmıyor, baba ocağından birisi başka partiye geçince onun arkasından en çok o çemkiriyor. İktidar partisi transfer şampiyonu. AKP’ye geçen paçayı kurtarıyor. Bu bir karakter erozyonu değil midir? Olan biteni herkes görüyor. Ama kimse “O zaman neden biz seçim yapıyoruz ki?” diye de sormuyor. Benim “hal ehli” diye baktıklarım keyfe ma yeşa! İblis ile muhlisi ayırmakta zorlanır olduk  be kardeşim.

Hafta sonu bir derneğin sohbetindeydim. Yine Necip Fazıl denildi, yine DAVA denildi, ÜMMET denildi, hatta aşka gelinip coşkuyla TEKBİİİİR de çekildi. Demek ki bütün Müslümanlar olan bitenlerden memnun. Herhalde “Dar’ül harp” maymuncuğu herkesin işine geliyor. Konuşan da dinleyen de halinden memnun.  İşte o nedenle yazımın başlığını “OKUMASANIZ DA OLUR” şeklinde düşündüm. Belki “YAZMASAM DA OLUR” da diyebilirdim. Ama can kardeşim, sen okuma lütfunda bulunduğun için sana müteşekkirim, iyi ki de yazmışım. 

TÜRK OCAĞI , TÜRK’ÜN HAS OCAĞI

Yeni Adalet Gazetesi’nin  10 Haziran 2026 tarihli sayısının manşetini  okuyan, üzerinde düşünen kaç kişi olmuştur bilmiyorum. Yalnız Edirne Valimiz sayın Yunus Sezer ve Uzunköprü kaymakamı sayın Muammer Köken’in okuduğundan eminim. Önce o manşet haberi aktarayım da konu daha bir netlik kazansın diye düşünüyorum.

Gazetenin manşeti şöyle: ” Uzunköprü halkından tarihi çağrı: TÜRK OCAĞI BİNASINI GERİ İSTİYORUZ.”

Heyecan veren bu haber için Y.Adalet Gazetesi’ni  tebrik ediyorum. Aslında ben sadece Uzunköprü ve Edirne Türk Ocakları’nın tarihi binalarıyla 100 yıl önce kurulan ve 1931 yılına kadar mülkiyeti bize ait olan Genel Merkez Binası’nın da asıl sahiplerine verilmesi gerektiğini düşünüyorum. Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi Binası 1927 yılında Türk Ocakları Merkez Binası olarak kurulan binadır. Devlet Resim ve Heykel Müzesi (Türk Ocağı) binası, güneybatısında yer alan Etnografya Müzesi binası ile birlikte Ankara’nın Namazgâh Tepesi’ni taçlandıran yapılardan biridir.

Ben Uzunköprü Türk Ocağı üyesiyim. Genel Merkez binası ile aynı tarihte, 1927’de inşa edilen bu aziz Ocak’ın 2006 yılında ikinci defa açılışını gerçekleştirmiş,12 yıl boyunca Şube Başkanı olarak görev üstlenmiştim. Bu nedenle bu konuda düşüncelerimi açıklamayı da bir görev sayarım.

Türk Ocağı’nın bu milletin gönlünde özel ve müstesna bir yeri vardır. Türk Ocağı’na gösterilen bu sevgi sebepsiz değildir. Cumhuriyet’imizin temellerinde Ocaklı’ların alın terleri ve vatan uğrunda akan sıcacık kanları vardır. Türk Ocağı demek Atatürk demek, Türk milliyetçiliği demektir.  Nitekim Gazi Mustafa Kemal Atatürk; “Türk Ocağı, Türk’ün has ocağı, varlık ve birlik ocağı, yüksek alevlerle tütsün, muhitine nurlar saçsın; yaşasın ve yaşatsın. Türk Ocağı, Türklük güneşinin ocağıdır.” demiştir.

 O zorlu yıllarda bir beldede, bir şehirde Türk Ocağı açılmışsa Atatürk Valilik veya Kaymakamlık binasından önce Türk Ocağı’nı ziyaret eder, yorgunluk kahvesini orada içer, gençlerle sohbet etmekten mutluluk duyardı. Cumhuriyetin mayası bu ocaklarda kabardı, Türklük hamuru bu ocaklarda karıldı. Biliyor musunuz, İstanbul’un işgalinde İngiliz ordusunun bastığı ve kapattığı ilk merkez de Türk Ocağı idi.

Konuyu çok genişletmeden sadede gelmek istiyorum. 1931 de Ocak kapatılıp, mal varlıkları yeni kurulan Halkevi’ne devredildi. Bu gelişmeler ve döndürülen siyasi entrikalar ayrı bir yazının konusudur. Değişik tarihlerde yapılan ihtilal veya askeri darbelerde bütün derneklerle beraber Türk Ocakları’da kapatılmıştır. En son 1983 yılında tekrar açılmış, bugün 100’ü aşkın şubesi ile Türk kültürüne hizmet aşkıyla çalışmalarına devam etmektedir.

Ocak binalarının asıl sahiplerine verilmesi, üyelerin ve halkımızın en büyük beklentisidir. Halkevleri’ne dönüştürülürken, varlıkları zaman içinde Hazine’ye bırakılırken itiraz edilmemesi elbette o günkü yönetimin ihmali veya hatasıdır. Ama azınlıkların el konulan vakıf varlıkları bu iktidar tarafından bir kararla nasıl iade edilmeye başlanmışsa, TÜRK OCAKLARI’nın Hazine’ye devredilen varlıkları ve binaları da TBMM’de düzenlenecek bir kanun teklifi ile, çıkarılacak bir yasal düzenleme ile asıl sahiplerine geri verilebilir. İktidarın bunu yapabilecek milletvekili sayısına sahip olduğu da bir gerçekliktir.

Üyeler müsterih olsun ki; Türk Ocakları Genel Merkez Yönetimi bu konuda büyük bir gayretle çalışmaktadır. Bugüne kadar sonuç alınamamış olması, bundan sonra da amaca ulaşılamayacağı anlamına gelmemektedir. Edirne, Kırklareli ve Uzunköprü Türk Ocağı binaları mimari özellikleri ve güzellikleri ile halen ayaktadır. Şimdilik mülkiyetleri bizde olmasa da kullanım haklarının verilmesi vicdanları rahatlatacak, Ocaklılar’ın hizmet aşkını daha da ateşleyecektir.

Sayın Ertuğrul Günay döneminde Kültür Bakanlığı’na başvurumuza dönüş de yapılmış, Bakan Sekreteri hanım amacımızı sormuştu. Ben de Şube Başkanı olarak; “Uzunköprü’de tarihi yeniden canlandırmak, Cumhuriyet’imizin değerlerine sahip çıkmak, şehrimizin hikayesini yeni nesillere kaynağında yeniden anlatmak” demiştim. Sonradan alt salonda bir TÜRK OCAĞI KÖŞESİ düzenlememize izin verilmişti.

Uzunköprü Türk Ocağı binası günümüzde İlçe Kütüphanesi olarak hizmet vermektedir. Geçmişte önemli bir restorasyon geçirmesine rağmen bugün modern bir donanımdan uzaktır. Ahşap zemin yürürken rahatsız edici ses çıkarmakta, çalışan öğrencilerin dikkatini dağıtmaktadır. Uzunköprü çok daha modern ve kullanışlı, dijital alt yapısı geliştirilmiş, daha merkezi ve okullar bölgesine yakın konumda yeni bir kütüphaneye kavuşturulabilir.

Mülkiyeti kamuda olsa bile Kütüphane binası da Türk Ocağı’nın kullanımına tahsis edilebilir. Bahçesi, Türk Ocağı bünyesinde kurduğumuz Geleneksel Türk Okçuluk Takımı’nın geliştirilmesine katkı sağlayacağı gibi, Ocak bünyesinde kurulma aşamasında olan KURTAR Arama Kurtarma Ekibi için de güvenli bir çatı olabilecektir. Ama bence acilen yapılması gereken, bir mermer tablet üzerine TARİHİ TÜRK OCAĞI BİNASI yazdırıp (İlçe Halk Kütüphanesi) levhasının üstüne monte etmektir. Sayın Vali’mizin, sayın Kaymakam’ımızın tarihi eserlere ve halkımızın haklı taleplerine gösterdiği özeni bilmesem bu yazıyı yazmazdım.

İstiklal Şairimiz M.Akif Ersoy’dan bir anekdotla bitiriyorum. Mehmet Akif Ersoy, Millî Mücadele yıllarında Balıkesir’de bulunduğu sırada, bir arkadaşının Yunan mezalimini anlatıp “Orada milli teşkilatı boğmaya çalışıyorlar” demesi üzerine kükreyerek şu tarihi cevabı vermiştir: “Orada bir Türk Ocağı açınız ve mücadele ediniz! … Türk’e hiçbir kavmin horoz olmasına tahammül edemem!”

Türk’üm coşkuluyum

Türk’üm coşkuluyum. Türk olduğum için yüreğimde bir coşku var. İçim gururla dolu. Çünkü tarihimde Motun Yabgu var, İstemi Kağan, Köl Tigin, Alpaslan, Fatih Sultan Mehmet var. 20. yüzyılın büyük ve yakışıklı kahramanı Mustafa Kemal Atatürk var.

Türk’üm coşkuluyum. İçim gururla dolu. Çünkü destanlarımda Oğuz Kağan var, altı oku birleştirmesi, okların kırılamaması var. Destanlarımda Ergenekon var. Dişi bir kamın kurt donuna girerek beni dağlardan aşırması var. Yemyeşil ve sulak bir vadide beslenişim, çoğalışım var. Yetmiş yere yetmiş körük kurarak demir dağı eritişim var. Körükleri çalıştırırken yüreğimden sökülüp çıkan emek sesleri, “hay hay!” sesleri hâlâ kulağımda çınlıyor. Pazularımın şişkinliği, alnımdan dökülen ter hâlâ gözlerimin önünde.

Türk’üm coşkuluyum. “Ete kemiğe büründüm / Yunus diye göründüm” diyen şairim var. “Mende sığar iki cihan, men bu cihana sığmazam” deyip deveran eden Nesîmî gibi bir ozanım var. Sadece geçmişin sisleri arasından seslenmiyor ozanlarım. Yirminci yüzyılın şafağından, gün ortasından seslenenler de var. Mehtabı sularda sürükleyen, yamaçları durgun suda dinlendiren Yahya Kemal var; yekpare, geniş bir anın parçalanmaz akışında, mavi, masmavi bir ışık ortasında yüzmekte olan Tanpınar var. Mağcan Cumabayoğlu var, Çolpan var, Şehriyar var; Çalıkuşu, Sinekli Bakkal, Yalnızız romanlarım var. Cengizlerim var. Anar Muallim var, Aybek var, Kemal Abdulla var.

Türk’üm coşkuluyum. Orhun’da yükselen bengü taşlarım, barklarım, balballarım var. Ahlat’ta göğü delen mezar taşlarım var. Süleymaniye’m, Selimiye’m, Sultan Ahmed’im var. Registan’ım, Tac Mahal’im var. Anıtkabir’im, Astana’da Bayterek’im var.

Zamane denilen zillet dünyasını bir yana koydum. Zillet çukurunda debelenen kötücül ruhların esfel-i sâfilîn’e yuvarlanması gerilerde kaldı. Ufukta parlayıp duran aydınlık yarınlara baktım. Coşkum arttı, heyecanım katlandı. Türk’ün geleceğini gördüm.

Edirne’de, Bursa’da, Antep’te, Erzurum’da yükselen anıtlara baktım. Parklara, bahçelere baktım. Bahçelerde oynaşan ak yüzlü, pak giysili balalara baktım. Çiçekler üstünde vızıldaşan bal arılarına baktım. Elbruz’un, Pamir’in, Tanrı Dağları’nın karlarına baktım. Issık Göl’de, Hazar’da, Akdeniz’de yıkanan kadınlı erkekli Türk gençlerine baktım. Aşulaları, aydımları, mahnıları dinledim. Türkmen güzelinin ayağındaki halhala, yüzündeki altın hızmaya vuruldum.

Türk’üm coşkuluyum. Üzeyir Hacıbeyli’nin Köroğlu’suna, Arazbarı’na, bahşıların Alpamış’ına, manasçıların Manas’ına, hayçıların haylarına, Lena boyunda söylenen olonholara kulak verdim. Kara jorga ile dört nal koştum. Kartal dansı ile kanat çırptım. Kaytarma ile süzüldüm. Şeyh Şamil oyununa, zeybeğe baktım içim kıpırdadı, ellerim kollarım oynadı, ayaklarım oynadı, kendimi pistin ortasında buluverdim. Ne büyüksün ey Türk, bu yaşta beni coşturuyor, gençlerin arasına katıveriyorsun.

Yarının musikisini dinliyorum. Kuraylardan, âşık sazlarından, dutarlardan, komuzlardan, dombralardan, kıl kopuzlardan, ağız kopuzlardan, tamburlardan, meydan sazlarından, davul zurnadan, nağaralardan, surnaylardan, kernaylardan yükselen ahenge kulak veriyorum. Opera sahnesinde demir dağı eriten körüklere, körükleri işleten emekçi Türklere bakıyorum. Horayda oynayan, yallı oynayan, çayda çıra oynayan baletlere, balerinlere bakıyorum.

Balkanlardan mı geliyor o büyüleyici, coşkun ses: Mayadağ’dan kalkan kazlar / Al topuklu beyaz kızlar // Vardar ovası Vardar ovası…

Ahmet B. ERCİLASUN

14 Haziran 2026

Yeniçağ Gazetesi

KÜLTÜR VE SANATA DAİR

Erich Rothacker kültürü “ekip biçme “olarak tanımlar. Bizim atasözümüzle söylersek; “Ne ekersek onu biçeriz.” O zaman kültüre, özenle değerlendirmemiz gereken ve gereğini yapmak için hassasiyet göstermemizi gerektiren çok önemli bir değerler bütünü olarak bakabiliriz. Kültür; uzun yıllar bir arada yaşayan toplulukların ortaklaşa geliştirdikleri maddi manevi yaşama tarzıdır. İnançlardır, gelenek göreneklerdir, eğlence anlayışı, matem  ritüeli, adalet duygusu, özgün sanat anlayışı, hayata bakış, töreye bağlılıktır.

“Türkiye Cumhuriyeti’nin temeli kültürdür. Kültür; okumak, anlamak, görebilmek, görebildiğinden anlam çıkarmak, ders almak, düşünmek, zekâyı eğitmektir.” der M.K.Atatürk. Kültür dinamiktir, devamlılık arz eder. Zaten saydığım özelliklerin çoğunluk tarafından kabul görüp benimsenmesi, yaşanılan coğrafyayı VATAN, halkları kardeş, yığınları da MİLLET yapar. Bu nedenle Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın “Kültür Yolu” projesini önemsiyorum. Yeter ki kültür ile festivali birbirine karıştırmayalım. Bunlar ayrı şeylerdir.

“Kendi kültürü ile ilgisi olmayan insan, ülkesinin yabancısıdır.” diyen Ludwig Tieck haksız mıdır? Bence burada beyin yakan soru ile karşılaşmamız kaçınılmazdır. O da şu;  popüler kültürün dijital saldırganlığına ve sosyal medyanın ruhu çürüten seviyesizliğine karşı milli kültürü diri tutabilmek, bizi biz yapan değerleri yaşatabilmek nasıl mümkün olabilecektir? Daha önemlisi, bizim birey veya toplum olarak böyle bir derdimiz var mıdır? Zengin kültürümüzden, tarihe yön çizen bilim, sanat ve medeniyet tasavvurumuzdan haberimiz var mıdır?

 Tarihimizin bize yüklediği misyonun farkında mıyız? Nurettin Topçu’nun şu sözleri anlatmaya çalıştıklarımın izdüşümüdür. “Siz Türk çocukları, isimsiz ecdadın toprak altındaki kemiklerini anıtlaştırabiliyor musunuz? O zaman milli kültürün insanı oldunuz demektir. Yoksa aralarında hoyrat sesli sayısız otomobillerin uğuldadığı servet mahzeni apartman kaleleriniz, milli kültürümüzü kurtaramayacaktır.”

Bana bu yazıyı yazma şevkini ve enerjisini  veren Prof.Dr.Mualla Uydu Yücel hocamıza teşekkür ediyorum. Cumartesi  günü Topkapı Kültür Parkı Yörük Çadırı’nda  “ Türk’ün Gücü: Geçmişten Günümüze Kültürel Değerlerimiz” konulu  konferansında  Mualla Hoca bize unutulmaz bir kültür ziyafeti çekti. Kültürel Mirası Koruma Ve Yaşatma Derneği’nin düzenlediği konferans  Haziran sıcağında adeta Tanrı Dağlarının serin esintisi gibi geldi bana. “Bugüne kadar hala anlayamadık ki ilim, bir müzeyi andıran üniversite sarayının dört duvarı arasına hapsedilecek bir esir değildir. O, cemiyetin hayatına, damarlarımızdaki kan gibi yayılarak dağılacak ve benliğimizi idare edecek cevherdir.” demişti Nurettin Topçu. Sevgili Mualla Hoca Türk’lüğe hizmet yolunda sıcak soğuk demeden, yorulmadan usanmadan devam ediyor işte. Kültürümüzü konuşarak benliğimizi yoğuruyor. Tanrım sayılarını arttırsın.

 Katılımcıların soru ve cevaplarıyla üç saat süren sohbete ben de bir soru ile katıldım. Soru şuydu: Bu kadar engin kültür varlıklarına ve eserlere sahip olduğumuz bir gerçek. Bunu inkar eden kanı bozukları, ya da Türk’lüğe ihanet peşinde koşanları bir kenara bırakırsak, iktidar olup bizi yöneten siyasetçilerin kültürümüzün tahrip edilmesine bu kadar kayıtsız kalmalarını nasıl izah edebilirsiniz? Parlamentomuzda  emperyalizme karşı göğsünü gere gere  “Ben bir TÜRK’ÜM. Dinim cinsim uludur!” diye haykıranların sayısı artmadıkça  çocuklarımızın TÜRK KÜLTÜRÜ’nü  kolayca özümsemesi mümkün müdür?

Yaz sıcakları bastırınca genelde derneklerin faaliyetlerine de ara veriliyor. Tatil her çalışanın hakkı elbette. Bu yazının konusu kültür olduğuna göre musıki dernekleri veya bazı kurumların bahar ve yaz konserlerinden de bahsetmeliyim. Uzunköprü Musıki Derneğinin konserlerine İstanbul’da olduğum için birkaç yıldır katılamıyorum. Dr.Yalçın Doğrugüven’in örnek gösterilecek gayretiyle sürdürdüğü dernek çalışmaları ve mikrofona kazandırdığı solistler son konserde davetlilerin alkışlarıyla ödüllendirildiler. Belediye  bünyesinde sanat müziği eğitimi veren, müzik çalışmaları yapan Yusuf Çetin kardeşimi de kutluyor, kısa süre önceki izdivacı için tebrik ediyor, mutluluklar diliyorum.

Pazar günü akşamı yine bir konser davetine katıldık, eğitimci, sendikacı dostum Mehmet Aslan hoca ile. Anadolu’dan Türk Halk Müziği Topluluğu Konseri, Beykoz Anadolu Hisarı Ahmet Mithat Efendi Kültür Merkezi’ndeydi ve muhteşemdi. Dolu salon müstesna bir gece yaşadı diyebilirim. Bizim için daha da önemli olan Beykoz Türk Ocağı önceki başkanı değerli kardeşim, okul müdürü Fevzi Geylan ve küçük kızı Aybike’nin  solist olarak sahne alıp türkü söylemesiydi. Eğitmen Şef Necip Aydın’ın titiz ve disiplinli çalışması ile koronun seslendirdiği ,solistlerin can verdiği türkülerle adım adım dolaştık Anadolu’muzun her köşesini. Balkanların Güldaniye’sini de unutmadık elbette. Aşık Veysel gibi “Türk’üz ,Türkü çığırırız.”dedik. Neşet Ertaş’ı, Musa Eroğlu’nu,Abdürrahim Karakoç’u andık hasretle.

Musıki derneklerinin sanat çalışmalarını ve bu etkinliklerini  kültürümüzün yaşatılması için çok değerli buluyorum. Uzunköprü Musıki Derneği’nin iki konserinde yaptığım sunuculuk hayatımın en değerli anıları arasındadır. Platon’un bir sözüyle bitireyim. “Müzik evrene bir ruh verir, zihne kanat takar, hayalleri uçurur ve her şeye hayat verir.”

EDİRNE VE UZUNKÖPRÜ’DE FETİH COŞKUSU

Yahya Kemal’in bütün şiirleri güzeldir. “Süleymaniye’de Bayram Sabahı “ şiiri de onlardan biridir ve belki de en güzel dediklerimizin başında gelir. Bayram sabahında camideki cemaatle beraber tekrarladığı tekbirler onu başka bir aleme kanatlandırmış, şanlı tarihimizin muhteşem zaferleri ve kahraman ecdadımızın destansı hatıraları onun tarifsiz duygular yaşamasına vesile olmuştur. O şiirde ihtişamlı mazi , aziz vatan ve köklü millet  sevgisi  ön plandadır. Yahya Kemal kahraman ordumuza da hayrandır. Seher vakti tozlu zaman perdesi aralandıkça şairin hayal ufukları da genişler ve Üstad Türklük ruhu ile coşar adeta. Şiirden seçtiğim dizelerle istedim ki birlikte yaşayalım o duyguları.

SÜLEYMANİYE’DE BAYRAM SABAHI

 Gökte top sesleri, bir bir, nerelerden geliyor?

Mutlaka her biri bir başka zaferden geliyor:

Kosova`dan, Niğbolu`dan, Varna`dan, İstanbul`dan..

Anıyor her biri bir vak`ayı heybetle bu an;

Belgrad`dan mı? Budin, Eğri ve Uyvar`dan mı?

Son hudutlarda yücelmiş sıra dağlardan mı?

Deniz ufkunda bu top sesleri nerden geliyor?

Barbaros, belki, donanmayla seferden geliyor!..

Adalar`dan mı? Tunus`dan mı, Cezayir`den mi?

Hür ufuklarda donanmış iki yüz pâre gemi

Yeni doğmus aya baktıkları yerden geliyor;

O mübârek gemiler hangi seferden geliyor?

Edirne, ah Edirne’m, benim güzel şehrim. Zafer sevinçlerini de, işgal acılarını da iliklerine kadar yaşamış tarihteki payitahtım, şehitler diyarı Başkentim. Sultan Mehmed’i  büyütüp eğiten, Fatih yapan şehir. Edirne I.Murad Han’ın ,Balkanlar II.Murad’ın ütopyası. Uzunköprü II. Murad Han tarafından Trakya’da kurulan ilk Türk kasabası. Nereye baksa tarihin içinde bulur insan Edirne’de kendini. Camiler, kubbeler, hayatın musıkisi şadırvanlar, insanın içine işleyen ezanlar, dualar, aminler…Köprüler, tabyalar, hanlar, kervansaraylar.

Sebepsiz değil bendeki bu coşku. Hem Edirne hem de Uzunköprü’de geçtiğimiz hafta çok önemli tarihi anma törenleri düzenlendi. Uzunköprülüler Turahan Paşayiğit’in oğlu Mora Fatihi Gazi Tur(a)han Bey’in ruhunu şad ettiler. Uzunköprü Kaymakamlığı ve Uzunköprü Türk Ocağı oldukça iyi hazırlanmış bir programla tarih ve ecdat sevgisini gönüllere nakşettiler. İlçe Kaymakamı sayın Muammer Köken’in bu ilgi ve katkısının başka bir anlamı var elbette. Mülki amirlerin, ilçedeki kurum müdürlerinin bu törenlere katılımı halkımızın da ilgisini arttırmakta, tarih bilincinin yeşermesi ve gelişmesi için olumlu bir enerjiye dönüşmektedir.

Çünkü tarih sadece geçmişte yaşananlardan ibaret değildir. Tarih, aynı zamanda gelecektir. Tarih; damarımızda dolaşan kanın gücüne inanmak, yarınlara güvenle yürümek için hayat iksiridir. Türk Ocakları’nın her üyesi, tarihine sevdalı, ecdadına saygılı, devleti kutsal bilen bayrak adamlar, Türklüğe adanmış özge canlardır.

”Türk çocuğu ecdadını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır.” demişti Atatürk. Atatürk’le birlikte Cumhuriyeti kuran bu derneğin tek hedefi vardır, o da; büyük Türk milletinin hizmetkarı olmak, Mustafa Kemal Atatürk’ten aldıkları ilhamla geleceğin medeniyet ufkunda Türk kültürünü bir güneş gibi parlatmak, Türkiye Cumhuriyeti’ni ne pahasına olursa olsun sonsuza kadar hür ve bağımsız olarak yaşatmaktır.

Edirne’de yapılan fetih törenleri de muhteşemdi. Vali Yunus Sezer Edirne’mizde kültür sanat konularında çok duyarlı bir devlet adamı. Sanırım bu görkemli fetih töreni ile yine bir ilki gerçekleştirdi Edirne’de. Halkımız onu çok seviyor. ”İstanbul’un fethi Edirne’den başlar.” mottosu bile çok şeyler anlatıyor inanmış gönüllere. Bizans’ın canına okuyan o şahi toplar Edirne’de dökülmüştü.  Unutulmaz bir programdı. Emeği olan her görevliyi kutluyorum.

Sözü daha fazla uzatmak yerine Uzunköprü Türk Ocağı Başkanı Murat Selvi’nin tören konuşması ile sizi baş başa bırakmak çok daha iyi olacak diye düşünüyorum. Ne yapmak istediğimizi, ne yapılması gerektiğini çok veciz şekilde o metinde bulabilirsiniz. Trakya ve Balkanlar’ın fethi Murad Han’ların kılıcıyla gerçekleşmişti. Uzunköprü’de gönüllerin fethinde de yine bir Murat vardı. Türk Ocağı Başkanı Murat Selvi seni ve Ocak’lı gençleri alınlarından öpüyorum. Yüce Tanrım sayılarınızı arttırsın.

              Şol gökleri kaldıranın

                Donatarak dolduranın

                Ol deyince olduranın

                Doksan dokuz adı ile                     

                Muhterem Hazirun, konuşmama başlamadan önce artık gelenekselleşmiş olan Gazi Turhan Bey anmalarımızın bu yıl Alî Devletimizin çatısı altında gerçekleşmesine imkan tanıyan Sayın Kaymakamımız Muammer Köken’e ve devlet kurumlarımıza, katkılarından dolayı İlçe Tarım müdürümüz Burak Esen’e,  bu programın gerçekleşmesini mümkün kılan Uzunköprü Türk Ocağı yönetim kuruluna ve Manevi Başkanımız Mustafa Dedeoğlu’na, son olarak Gazi Turhan Bey anmalarını başlatan ve Uzunköprü Türk Ocağı’nın nüvesini oluşturan Uzunköprü Kültür Sanat ve Tanıtma derneğin bütün üyelerine teşekkür etmeyi bir borç bilirim.

                Muhterem Hazirun, Rumeli’nin manevi fatihlerinden bir Sarı Saltuk baba vardır. Yesi’den, Horasan’dan çıkıp gelmiş, savaş zamanında kılıçla kaleleri, barış zamanında Kur’an-ı Kerim ile gönülleri fethetmiş, hem Yunus’la hem Evrenesoğlu’yla yoldaşlık etmiş bir alperenlik timsalidir.

                Sarı Saltuk Baba bir gün erenlere şöyle demiş: “Ben sağlığımda yedi kafir eline mezarımı kazdırdım, ki bir gün beni sevenler mezarımı düşman elinde bırakmamak için fetih yolunda kılıç çeksinler. Aklınız varsa siz de böyle yapın.” Sarı Saltuk biliyordu ki Türk vefalıdır, Türk unutmaz, atasına sahip çıkar, ceddini Fatiha’sız bırakmaz. Sarı Saltuk’un torunları da bilir ki her türbe bir  ilin tapusudur, her şehit mezarı kızıl elma yolunda bir işaret, kabir başında dalgalanan her bayrak bir davettir.

                İşte biz bugün Sarı Saltuk’un vasiyetine sahip çıkıp yedi makamının yedisini de Türk toprağı, İslam beldesi kılan akıncılardan, Evrenesoğullarından, Mihaloğullarından, Malkoçoğullarından, Turahanoğullarından;  Gazi Turhan Bey’in emanetine sahip çıkmak için buradayız. Gazi Turhan Bey, Sarı Saltuk Bey’e neyse biz de Gazi Turhan Bey’e oyuz.

             Fakat işimiz bitmedi, “evlad-ı fatihan” olarak anılan bizler daha Gazi Mahmut Bey’e sahip çıkacağız.

                İşimiz bitmedi. Madem ki buralarda yatanların kanları ezanların teminatıdır, o halde Türk milleti olarak,, biz  daha Plevne’de yıkılmaya terk edilen Mihaloğlu Türbesini ayağa kaldıracağız.

                İşimiz bitmedi. Madem ki Sarı Saltuk’un vasiyetinin muhatabıyız o halde Türk milleti olarak,, biz daha üstüne kilise dikilen Malkoçoğlu Bali Bey’in Razgrad’daki kabrine sahip çıkacağız.

                İşimiz bitmedi. Biz daha mehterlerle gidip, Libya’da türbesi yıkılan, sandukası parçalanan; Trablusgarp Fatihi Turgut Reis’in türbesini abad, ruhunu şad edeceğiz.

                Biz daha bu mehteri Urumçi’de “Ben ölsem de milletim bu toprakları bir gün geri alacaktır.” diyen Osman Batur’u anarken dinleyeceğiz.

              İşimiz bitmedi. Biz daha Kerkük’te peşmergenin; Musul’da Daeş’in yıktığı mezar taşlarını bir bir yeniden dikeceğiz.

                Biz daha Kudüs’teki son Türk muhafızı, son Osmanlı muhafızı Iğdırlı Hasan Onbaşı’nın kayıp mezarını bulacak, yasinlerimizi orada okuyacağız. İşimiz bitmedi.

                İşimiz bitti sanıp “Sırada Türkiye var.” diyenler, bizi sıraya koyabileceklerini sananlar bilsinler ki işimiz bitmedi.

                Çanakkale’de de, Sakarya’da, Dumlupınar’da da işimiz bitti sanmışlardı. Kıbrıs’ta, Karabağ’da da işimiz bitti sanmışlardı.

                Fakat fillerin hükmü, ebabiller görünene kadardır.

                Değil mi ki bir 18 Kasım sabahı, Mustafa Kemal’in Kuvva’yı Milliyesi,, atlarının nallarındaki, yırtık Sevr paçavrasının üzerine basarak, Kırkkavak Köyü’nde, Gazi Turhan Bey türbesine ay yıldızlı bayrağı dikmiştir. Değil mi ki Mehmetçik Kıbrıs’a “Bir gece ansızın” cemre gibi inmiştir, değil mi ki Karabağ’dan yalınayak çıkanlar tanklarla geri gelmiştir.

                Değil mi ki Kızılelma göklere çıkmıştır, Akıncılar göklerde gezmektedir: O halde bir kilise çanının altında yatmaya mecbur bırakılan Malkoçoğlu’nun ümidi boşa değildir. Taşsız mezarlar altında yatan Kerküklü Türkmen’in umudu boşa değildir. Mezarının bulunmasını bekleyen Iğdırlı Hasan Onbaşı’nın umudu boşa değildir.

                Türk beklenendir, bekleten değildir. İşimiz bitmedi, yeniden başlıyor. Tarihe, bugüne ve geleceğe; arz ederim.